دم در دادگاه خانواده ایستاده بود...

با چهره ای غمگین وافسرده....

داشت با خانمی که گویا مادرش بود حرف میزد:

((کارش به جایی رسیده که من دلشو زدم دیگه چشمش دنبال دختراست

چشم چرون شده...با اونا قرار کافی شاپ میزاره ..

شب دیر میاد خونه...

مهرمو میگیرم همشو تا قرون آخر...دیگه گولشو نمی خورم...))

 

چقدر سخته پاشیدن یه زندگی ویک آشیانه ای که باید محل مودت

 ورحمت باشه ولی کاش میشد به شما خانم محترم گفت اگه چشم

 چرونی شوهرت یا هرزگیه اون دخترا زندگیتو پاشونده چرا تو به فکر

زندگی بقیه نیستی

چرا جوری لباس پوشیدی که مفسده انگیزه.. یعنی به ذهنت نمیرسه

پاشیدن زندگی ها از همین  عشوه گریها وبد حجابی ها شروع میشه؟

 

یا أَیُّهَا النَّبِىُّ قُلْ لِأَزْواجِکَ وَ بَناتِکَ وَ نِساءِ الْمُؤْمِنِینَ یُدْنِینَ عَلَیْهِنَّ

 مِنْ جَلَابِیبِهِنَّ ذلِکَ أَدْنى أَنْ یُعْرَفْنَ فَلا یُؤْذَیْنَ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً

 رَحِیماً»(1)

«اى پیامبر به همسران و دخترانت و زنان مؤمنان بگو: جلباب‏ها (روسرى‏هاى بلند) خود را بر خویش فرو افکنند. این کار براى اینکه [از کنیزان و آلودگان‏] شناخته شوند و مورد آزار قرار نگیرند، بهتر است و خداوند همواره غفور و رحیم است». 
احزاب (33)، آیه 59.