دل همه ما با مدال طلای المپیک هادی ساعی شاد شد

هادی با این کارش به افضل اعمال ماه مبارک شعبان عمل کرد یعنی شاد کردن دل میلیونها مسلمون ایرانی

اونم با ۶ دقیقه مبارزه جانانه وزیبا

بعد از مبارزه هادی یه چیزی به ذهنم رسید

گفتم الان اگر به سراغ مسئولان تیم تکواندو بری همه بالاترین برجستگی کار هادی رو این می دونن که با تجربه و هوشمندانه وپر انرژی ظاهر شد وحریفش رو شکست داد

اگر سراغ کاروان ورزشی اعزامی به چین بری همه خوشحال اند ازینکه یک مدال طلایی به اردوی ایران اومده

واگه سراغ مسئولان ورزشی وغیر ورزشی کشورمون بری همه خوشحالند که پرچم ایران تو پکن به اهتزاز دراومد و...

واگه سراغ یه عده که عمق نگرترند بری می گویند بالاترین کار هادی این بود که دل میلیونها ایرانی رو شاد کرد

واقعا ارزش کدامیک بیشتر است

همه اینها تحسین برانگیز وشور آفرین وقابل ستایش است

اما مهمترین ارزش هادی ساعی به نظر من تو همون سجده شکر بعد از پیروزیش بود که نماد بندگی وفروتنی او در مقابل پروردگار بود

مقام والای یک انسان بندگی است وبس

فروتنی وتواضع در برابر خدا که می دانیم همه چیز ازاوست  قدرت وعزت و...همه چیز

وقتی خداوند معراج کاملترین موجود عالم خلقت را بیان می کند اورا فقط به وصف بندگی می شناسد وبس(سبحان الذی اسری بعبده لیلا من المسجدالحرام الی المسجد الاقصی...)

در میان اینهمه اوصاف پیامبر عزیزمان خدا وند می فرماید او بنده ما بود

وبالاترین ارزش بنده بودن است وبس آنهم بنده حق بودن وآزاد از همه اسارتها وقیود دنیا

و کشور ما مهد چنین پهلوانان جبین بر خاک نهاده است وبالاترین شادی در روز پیروزی هادی این است وبس...